19 juni 2008
Gisteren naar de chirurg geweest. Kreeg meteen al op mijn donder omdat ik eerst naar Ra-medical had moeten gaan, voordat ik bij de chirurg een mocht maken. Ik heb toen verteld dat ik ondertussen al 6x daar naartoe ben geweest en dat ik dus al 6x x80 40,- heeft gekost en dat het eiegenlijk geen resulaten had opgeleverd. De chirurg heeft toen mijn bandje gecontroleerd en er 2ml bijgespoten. Mijn bandje zat nog goed en nu zat er wel zoveel in dat er eigenlijk niets mij bij kon. Nou dat heb ik gemerkt.
Ik zat ‘s middags thuis voor de tv en wilde even lekker een glaasje dinken naar binnen werken, toen ik er tot mijn grote spijt achter kwam dat zelf een slok niet ging. Het wild eniet doorstromen. Ik heb toen even een uurtje gewacht maar de benauwde gevoel bleef en door de slijmproductie kwam mijn slokdarm steeds voller te staan. Toch maar even contact op genomen met het ziekenhuis. Werd direct doorverbonden het de EHBO en moest maar even langskomen. Ik op het fietsje naar het ziekenhuis. Kwam ik de EHBO binnen en zat de wachtkamer stamp vol. Open tenen van de slippers, hoofdworden van kinderen die tegen de schuur waren gefietst en zelf een jongentje wat met beide armen door een glazen deur was gevallen. En daar zat ik, nog warm van het fietsen en met een beetje een benauwd gevoel. Ik moest dus wachten, ik was geen spoedgeval. Het was nog best gezellig in de wqchtkamer, ik had ondertussen met Jan en alleman een praatje gemaakt. Er zat ook een hele aardige mevrouw in de wachtkamer waar ik mijn ervaringen over mijn maagband mee kon delen. Ik heb haar het adres van mijn web-log meegegeven dus ik hoop dat ze dit nu leest.
Na anderhalf uur was ik aan de beurt. Het water stond me ondertussen aan de lippen. Even de spuit erin, 1 ml eruit, en ik stond binnen 5 minuten weer buiten, met ruimte en een borrelende buik. He he, dat was een opluchting. Eerst even een bekertje water leeggedronken voordat ik weer op de fiets naar huis zou gaan. Die ging er goed in, dus….hup naar huis.
Vanacht werd ik wakker en voelde ik me niet echt lekker, en vanmorgen werd ik ook niet echt lekker wakker. Tijdens mijn ochtendritueel had ik het idee dat het innemen van mijn pillen wel wat moeilijker zou gaan. En dat klopte, Ik heb, in de zuto, van Zaandam totaan Schiphol last gehad van mijn medicijnen. Pfff….het gaat nu niet makkelijk worden merk ik al, maar ik wil verder. Ik wil winnen en afvallen. Ik was wel zo slim om een paracetamolzetpil mee te nemen naar mijn werk, want ik heb het idee dat ik ook een beetje koorts heb. Ik kijk het gewoon even aan vandaag en mocht het echt problemen op gaan leveren, dan zal er toch wel weer wat uit moeten.
I

20 June 2008 at 19:42
Beste Ingrid,
hartstikke goed dat je doorgaat. Ik ben een week eerder dan jij geoperereerd maar ik ben nog niet de helft afgevallen van wat jij afgevallen bent en ik begin langzaam de moed te verliezen… Mijn dokter wil maar heel langzaam aan die band opspuiten dus nu na 10 maanden zit er pas 4-5 milliliter in en ook ik kan nog een paard op.. zolang ik maar goed kauw, gaat alles naar binnen. Natuurlijk moeten we het allemaal zelf doen maar ik had toch wel gehoopt dat het bandje meer zou helpen…
Sterkte met afvallen en de moed erin houden!!
Groet,
Sheila
11 July 2008 at 00:11
Hoi, leuk om je verhaal zo te lezen. Ik zit ook bij Ra-Medical en was vandaag bij dr Strating in het ZMC geweest. Aardige en eerlijke man. Het is nu wachten op groen licht van de verzekering. Het is fijn om te lezen wat me ongeveer te wachten staat.