De bel voor de tweede ronde is gegaan. Ik ben eindelijk weer lekker aan het afvallen. Ik heb 3 maanden stilgestaan en ben zelfs een heel klein beetje aangekomen, maar das er in 4 dagen al weer af en meer. Ik heb er ook helemaal weer zin in.

Ik kan momenteel niet zo heel veel eten, maar ik heb geen honger. ‘s Morgens heet ik 2 Cracottes Vital met patxe9, want met kaas heb ik een beetje probleem ‘s morgens. Krijg ik niet goed weg. Ik moet heel langzaam eten, maar dat gaat prima. Ik speciaal deze cracottes, omdat hier extra vitamines en vezels aan toe zijn gevoegd. Brood kan ik eigenlijk niet meer eten, das veel te veel en blijft plakken. Ik maak dagelijks voor mezelf een smoothie, met verse aardbeien of een banaan en met magere yoghurt. Lekker vris en goed voor de calcium en de vitamine c. "s avonds eet ik gewoon mee, als kan ik maar heel weinig eten en doe ik er ook nog ens heel erg lang over, maar goed, het gaat.

En eindelijk, ik ben de 30 kg gepasseerd. Het is toch eigenlijk raar hoe het menselijke brain werkt. Een mens valt af en voelt zich daar heerlijk bij, de ogen stralen en je voelt je weer top, maar na een paar maanden en heel veel kilo’s te hebben verloren, slaat toch het eten weer toe. Ik snap er niets van. Ben nu drie maanden aan het sukkelen geweest en voelde me een slappeling en werd er wel een beetje depri van, maar toch blijf je eten. Je weet dat het niet goed is en dat je daarom niet de maagband hebt gekregen, maar het gebeurd, de wil om te eten is te sterk. Het was voor mij dan ook wel een grote stap om het bandje straker te laten zetten. Het was een aanval op mijn eet-ik. De eet-ik was te sterk. Als het bandje niet had gehad, was dit het laagste punt van de jojo geweest en had de jojo gewoon weer omhoog gekomen. Door het bandje ben ik er achter gekomen dat het touwtje van de jojo veel langer is en dat hij nog veel verder naar beneden kan. Als ik op mijn streefgewicht ben, zal ik het touwtje doorknippen, ik heb nu laten zien dat ik het kan, en kan het niet maken om dan toch weer te verliezen.